Stanisław Franciszek Kwilecki herbu Byliny był synem hrabiego Kazimierza Kwileckiego herbu Byliny (ziemianina, właściciela majątków Maliniec, Gosławice i Grodziec oraz działacza społecznego) i Marii Karskiej.

Miał starszego brata Mieczysława Seweryna Kwileckiego. Był, od strony matki, spokrewniony z zasłużoną dla Polski rodziną Mańkowskich z Kazimierza Biskupiego.

Swoje dzieciństwo spędził w Grodźcu. Do 1907 roku pobierał nauki w rodzinnym domu, a następnie do 1909 roku kształcił się w prowadzonej przez zakonników szkole w Maredsous w Belgii. Przez kolejny rok uczył się w domu, a od 1910 roku uczęszczał do Zakładu Naukowo-Wychowawczego OO. Jezuitów w Bąkowicach pod Chyrowem. W latach 1911-1915 pobierał nauki w III Gimnazjum w Krakowie (w późniejszym czasie noszące imię króla Jana III Sobieskiego). Następnie, z powodu I Wojny Światowej, ponownie uczył się w domu. W 1917 roku w Ośmioklasowej Wyższej Szkole Realnej z Oddziałami Handlowymi Teofila Sadkowskiego w Warszawie otrzymał świadectwo ukończenia kursu siedmioklasowej szkoły handlowej (dokument ten był traktowany jako odpowiednik matury). Dzięki intensywnej edukacji opanował trzy języki obce: francuski, rosyjski i niemiecki.

W latach 1917-1918 Kwilecki przebywał na praktyce rolnej na terenie dawnego Królestwa Polskiego, a w późniejszym czasie w jednym z majątków ziemiańskich w Wielkopolsce. Po 11 listopada 1918 roku wstąpił do oddziału Strzelców Konnych Straży Poznańskiej, przemianowanej następnie na 15 Pułk Ułanów Wielkopolskich. Uczestniczył w Powstaniu Wielkopolskim. Był też żołnierzem 16 Pułku Ułanów Wielkopolskich, gdzie zajmował stanowisko oficera ewidencyjnego pułku. W 1919 roku ukończył kurs Szkoły Podchorążych w Starej Wsi, a w późniejszym czasie również podobny kurs w Warszawie. Będąc w szeregach pułku walczył pod Szubawką, Teleszówką, Bereżnem oraz o wyzwolenie Pomorza. Został ranny pod Białą Cerkwią. Ewakuowany do szpitala w Bydgoszczy, z którego, po wyleczeniu, nie powrócił już na front. Pozostał w pułku i szkolił młodych żołnierzy.

Za obronę Polski został odznaczony ,,Krzyżem Walecznych” oraz medalem ,,Polska Swemu Obrońcy” (był również posiadaczem Srebrnego Krzyża Zasługi oraz Medalu Pamiątkowego za Wojnę 1918-1921). Po przejściu do rezerwy w stopniu podporucznika był nadal związany z 16 Pułkiem Ułanów Wielkopolskich. W 1928 roku mianowano go dowódcą 5 Kompanii Przysposobienia Wojskowego.

Po I Wojnie Światowej wrócił do powiatu konińskiego. Ojciec zlecił mu zarządzanie dwoma folwarkami: Góry i Ościsłów. Po pewnym czasie zamieszkał na polskim Wybrzeżu. Zajmował się wówczas zaopatrywaniem statków w żywność, przypływających do portu w Gdyni. Po śmierci ojca objął w posiadanie majątek Grodziec. Dążył do rozwoju gospodarczego odziedziczonych ziem. Rozwinął między innymi hodowlę ryb w stawach na terenie majątku.

Kwilecki działał w wielu miejscowych organizacjach rolniczych. Był prezesem powiatowego Związku Ziemian, przewodniczącym lokalnego Związku Hodowców Koni, prezesem słupeckiego Związku Oficerów Rezerwy i Koła Rezerwistów. Pełnił funkcję członka Związku Polskich Kawalerów Maltańskich. Pracował na rzecz Powiatowego Komitetu Wychowania Fizycznego i Przysposobienia Obronnego. Jeździł z odczytami na temat obronności kraju i zagrożenia ze strony Niemców (występował przeciwko ukrytym wyjazdom młodych Niemców do Rzeszy na szkolenia wojskowe). Pracował w zarządzie parafialnym przy zbieraniu i rozdzielaniu darów dla najuboższych. Wspierał, zwłaszcza finansowo, budowę szkół w Grodźcu i Królikowie oraz Fundusz Obrony Narodowej. Prawdopodobnie to on założył straż pożarną w Grodźcu. Z chęcią użyczał swojego samochodu, gdy trzeba było kogoś przewieść do szpitala. Pomagał również w załatwieniu różnych spraw urzędowych.

Tuż przed wybuchem II Wojny Światowej ponoć planował wprowadzić premie dla pracowników majątku oraz utworzyć dla nich dom kultury - z radiem, czasopismami, organizowanymi pogadankami oraz wykładami.

Działalnością społeczną, oprócz niego, wyróżniała się również jego druga żona - Eliza Maria Felicja Broel-Plater herbu własnego, z którą wziął ślub 18 marca 1935 roku (miał z nią trzy córki: Julitę Kazimierę, Annę Gabrielę Marię i Stanisławę Dolores). Jego druga żona rozbudowała i zreformowała, prowadzoną wcześniej przez jej teściową, ochronkę w Grodźcu, której pracownice wykonywały dodatkowo zabiegi pielęgniarskie. Sprowadziła też instruktorki kroju i szycia dla kobiet. Wspomagała przytułki dla bezdomnych. Ponadto wygłaszała pogadanki o pracach kobiecych. Była członkinią Stowarzyszenia Młodzieży Wiejskiej Żeńskiej oraz Koła Młodych Ziemianek, którego była przewodniczącą na obszar konecko-opoczyński. Warto jeszcze nadmienić, że 8 września 1921 roku w Bydgoszczy Kwilecki wziął ślub z Józefą Tarasiewicz herbu Krzywda, którą poznał przebywając w szpitalu w Bydgoszczy (Kazimierz i Maria Kwileccy nigdy jej nie zaakceptowali). Józefa Tarasiewicz zmarła jednak w 1932 roku. Nie doczekała się potomstwa. 

W ostatnich dniach sierpnia 1939 roku Kwilecki został zmobilizowany i przydzielony do komisji poboru koni dla wojska, która mieściła się w Kazimierzu Biskupim. Po kilku dniach wyruszył na wschód, ale po ustaniu działań wojennych i spotkaniu z ciężarną żoną, zdecydował się na powrót do Grodźca. Aresztowany przez Gestapo 25 października pod zarzutem posiadania broni myśliwskiej i umieszczony w konińskim więzieniu na ulicy Wodnej. Po dwóch dniach zwolniono go za wstawiennictwem gestapowca, z którym znał się sprzed wojny. Nie opuścił Grodźca, pomimo grożącemu mu nadal niebezpieczeństwa, argumentując to troską o mieszkańców wsi. 30 października Niemcy aresztowali go ponownie. Został zamordowany strzałem w tył głowy 10 listopada 1939 roku w masowej egzekucji na cmentarzu żydowskim w Koninie. Jego grób znajduje się na cmentarzu w Grodźcu.

10 listopada 2022 roku za terenem parku Chopina w Koninie odsłonięto tablicę z imionami i nazwiskami ofiar, które zginęły w egzekucji 10 listopada 1939 roku. Na tablicy znajduje się również imię i nazwisko Stanisława Kwileckiego.

Łukasz Rewers